In september 2008 trokken we voor de 2e keer naar Polen. Helaas was onze gids Christian van LandLovers deze keer niet beschikbaar. De zwager van zijn neef (of zo) Marcin was wel beschikbaar om ons drie dagen door de zuidelijke regionen van Polen te leiden.

Dinsdag verlieten we Krakow om het onverharde op te zoeken. Na wat landwegen kwamen we bij onze eerste uitdaging; de doorwading van een ca. 20 meter brede rivier. Ton kon haast niet wachten en stuurde zijn Disco dan ook als eerste de nattigheid in. Helaas was had het de afgelopen dagen lekker geregend en was het water dan ook dieper dan verwacht. De Disco kwam niet verder dan een paar meter en kwam vervolgens niet verder. Aangezien de over ook te hoog was om terug te trekken, moest Ton toch zo goed en zo kwaad als het kom een nieuwe poging wagen. Een paar meter verder naar links had hij wel grip en uiteindelijk haalde hij, met een nat pak, de overkant.

Nu de route voor ons verkend was, haalde de rest relatief eenvoudig de overkant...

De tocht werd vervolgd via een hoop bospaden, landweggetjes en dergelijke. We trokken langzamerhand naar het zuiden, richting Krynica. Halverwege werden we nog opgehouden door de Disco van Ton die merkwaardige verschijnselen begon te vertonen, zoals het spontaan afgaan van het alarm en het vanzelf open en dichtgaan van de sloten. Het water van de rivier had blijkbaar hoog genoeg gestaan om de elektronica een flinke slok te geven...

's Avonds kwamen we aan in Krynica, waar we in het hotel van de familie van onze gids konden overnachten. De avond was een wilde boel ;-)... Er was een 60-plus dancing en na de vele glazen wodka maakten zowel Marcin als Rein de nodige vriendinnen op de dansvloer. De volgende ochtend werden we dan ook vriendschappelijk uitgezwaaid vanuit de flat aan de overzijde van de straat.

De tocht van de volgende dag leidde via de skipistes van Krynica. Bij een rode piste daalden we allemaal weer af over een grashelling. Vanwege de aanhoudende regen was deze veranderd in een ware zeephelling. Ton lette even niet op en belande op het nippertje overdwars op het pad halverwege de helling. We trokken verder richting de Tsjechische grens via de nodige middelzware bospaden.

Aangezien niet iedereen de beste banden onder de wagen had, vielen sommige hellingen niet altijd even mee. Sommige paden waren spekglad en de lieren maakten daarom de nodige overuren.

Na verloop van tijd bereikten we de grensroute die onze gids had uitgestippeld voor ons. We volgde de Pools-Tsjechische grens voor tientallen kilometers, over een pad wat soms al tijden niet gebruikt was door een 4x4. Een diepe modderbak stopte onze rit met als gevolg dat we een aardig staaltje internationaal lierwerk konden verrichten. Vanuit de Poolse modder trokken we ons over de grens uit de prut al lieren aan een aantal Tsjechische bomen.

Na ons internationale lieravontuur, trokken we weer richting Krynica. De bosroute die we daarvoor volgden was ook al tijden niet meer gebruikt en een lange helling zorgde dan ook voor het nodige gekerm van onze lieren in het verder stille bos.

Vele uren later dan gepland, bereikten we weer Krynica, waar we, na onze spectaculaire avond van daarvoor, maar op zoek gingen naar een ander hotel. Tot twee maal toe werden we de deur gewezen met onze nog modderbruine pakken. Uiteindelijk konden we elders onderdak vinden, onder voorwaarde dat we wel vooruit betaalden...

Onze derde dag in het Poolse landschap trokken we nog een stuk door de heuvels tussen Krynica en Zakopane. Aangezien het reizen over de Poolse binnenwegen niet echt opschiet, besloten we in de loop van de middag alvast een stuk richting onze overnachtingsplaats nabij Bielsko te trekken. Geen domme zet, want ook daar kwamen we pas na donker aan.

Het was weer een mooi offroad avontuur wat weer veel te snel over was. Minder spectaculair als in 2004, toen we een sublieme gids hadden, maar het was zeker weer de moeite waard!